THE VITRUVIAN MAN

426px-Vitruvian.jpg








































"Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα
φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή,
ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι,
αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.

Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι'αυτό που αξίζουν,
αλλά γι'αυτό που σημαίνουν.

Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ,
γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια,
χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως.
Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν,
θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν.
Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο
θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά,
θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο
όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.

Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου
πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος.
Θα ζωγράφιζα μ'ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω
στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι
του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη.
Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα,
για να νοιώσω τον πόνο από τ'αγκάθια τους και
το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...

Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή...
Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς
να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ.
Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι
οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.

Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν
ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν,
χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται!
Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει
μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο
δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη.
Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους...
Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού,
χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται
στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά.
Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του,
για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.

Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά
μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί.
Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας,
αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ,
γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ'αυτή τη βαλίτσα,
δυστυχώς θα πεθαίνω.

Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις
πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα
θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ'έβλεπα να κοιμάσαι,
θα σ'αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο
για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου.
Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ'έβλεπα
να βγαίνεις απ' την πόρτα, θα σ'αγκάλιαζα
και θα σού 'δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά
για να σου δώσω κι άλλα.
Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά
που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη
για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά.
Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές
που σ'έβλεπα, θα έλεγα "σ'αγαπώ" και δεν θα υπέθετα,
ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.

Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει
κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα
όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος
και μας μένει μόνο το σήμερα, θα ΄θελα να σου
πω πόσο σ'αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.

Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος.
Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις
τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι' αυτό μην περιμένεις άλλο,
κάν'το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ,
θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο
για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και
ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη
μια τελευταία τους επιθυμία.
Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου,
πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι,
αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο
για να τους πεις "συγνώμη", "συγχώρεσέ με",
"σε παρακαλώ", "ευχαριστώ" κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.

Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις.
Ζήτα απ' τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις.
Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα."
Gabriel Garcia Marques
*Vitruvian Man by Leonardo Da Vi


Τρίτη, 19 Οκτωβρίου 2010

καρδουλα μου...δε σε μαλωνω!!!!





Κυριακή, 7 Ιουνίου 2009

Βαρέθηκα να χάνομαι στο χάος του μυαλού μου...



Σαν ζογκλέρ μου γελάς,
μη μιλάς, με χαλάς,
σαν αιώνας θαρρώ,
και σου φαίνεται λεπτό.

Σαν ζογκλέρ μου γελάς,
μη μιλάς, με χαλάς,
τώρα ήρθε ο καιρός,
για ένα βήμα εμπρός.

Βαρέθηκα να χάνομαι στο χάος του μυαλού μου,
να βλέπω όλα τα λάθη μου στην άκρη του ματιού μου,
τις νύχτες όταν χάνομαι, ποτέ μου δεν κοιμάμαι,
νομίζω πως θα τρελαθώ, Θεέ μου, πόσο φοβάμαι.

Σαν ζογκλέρ μου γελάς,
μη μιλάς, με χαλάς (μη μιλάς),
σαν αιώνας θαρρώ,
και σου φαίνεται λεπτό.

Σαν ζογκλέρ μου γελάς,
μη μιλάς, με χαλάς,
τώρα ήρθε ο καιρός,
για ένα βήμα εμπρός.

Βαρέθηκα τους γύρω σου, βαρέθηκα κι εσένα,
ποτέ σου δεν κατάλαβες, τι ήσουνα για μένα,
για ώρες σε σκεφτόμουνα και γέμιζα με ίσως,
άργησα, μα κατάλαβα, πως ήσουν όλο μίσος.

Σαν ζογκλέρ μου γελάς,
μη μιλάς, με χαλάς (μη μιλάς),
σαν αιώνας θαρρώ,
και σου φαίνεται λεπτό.

Σαν ζογκλέρ μου γελάς,
μη μιλάς, με χαλάς,
τώρα ήρθε ο καιρός,
για ένα βήμα εμπρός.


Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2008

On the second day I brought her a flower..





"Where The Wild Roses Grow"
(feat. Nick Cave)

They call me The Wild Rose
But my name is Elisa Day
Why they call me it I do not know
For my name is Elisa Day

From the first day I saw her I knew she was the one
As she stared in my eyes and smiled
For her lips were the colour of the roses
That grew down the river, all bloody and wild

When he knocked on my door and entered the room
My trembling subsided in his sure embrace
He would be my first man, and with a careful hand
He wiped at the tears that ran down my face

[Chorus]

On the second day I brought her a flower
She was more beautiful than any woman I'd seen
I said, "Do you know where the wild roses grow
So sweet and scarlet and free?"

On the second day he came with a single red rose
He said: "Will you give me your loss and your sorrow?"
I nodded my head, as I lay on the bed
"If I show you the roses will you follow?"

[Chorus]

On the third day he took me to the river
He showed me the roses and we kissed
And the last thing I heard was a muttered word
As he knelt above me with a rock in his fist

On the last day I took her where the wild roses grow
And she lay on the bank, the wind light as a thief
As I kissed her goodbye, I said, "All beauty must die"
And lent down and planted a rose between her teeth

[Chorus]


Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2008

in the year of the fox...










One day, in the year of the fox

Came a time remembered well,
When the strong young man of the rising sun
Heard the tolling of the great black bell.
One day in the year of the fox,
When the bell began to ring,
It meant the time had come for one to go
To the temple of the king.

There in the middle of the circle he stands,
Searching, seeking.
With just one touch of his trembling hand,
The answer will be found.
Daylight waits while the old man sings,
Heaven help me!
And then like the rush of a thousand wings,
It shines upon the one.
And the day has just begun.

One day in the year of the fox
Came a time remembered well,
When the strong young man of the rising sun
Heard the tolling of the great black bell.
One day in the year of the fox,
When the bell began to sing
It meant the time had come for the one to go
To the temple of the king.

There in the middle of the people he stands,
Seeing, feeling.
With just a wave of the strong right hand, hes gone
To the temple of the king.

Far from the circle, at the edge of the world,
Hes hoping, wondering.
Thinking back on the stories hes heard of
What hes going to see.
There, in the middle of a circle it lies.
Heaven help me!
Then all could see by the shine in his eyes
The answer had been found.

Back with the people in the circle he stands,
Giving, feeling.
With just one touch of a strong right hand, they know
Of the temple and the king.


Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2008

Είναι ένα δώρο η ζωή μα συχνά το ξεχνάω....





Όμορφη μέρα με βλέμμα χαράς,
χρώματα γύρω και ελπίδες για μας.
Είναι ένα δώρο η ζωή μα συχνά το ξεχνάω.

Στον ουρανό του θεού η φωλιά
και ας μην είμαστε οι δυο μας πουλιά.
Απολαμβάνω τη μέρα και χαμογελάω.

Μίλησέ μου με φωνή τρυφερή,
μη χαλάσεις τη μέρα μου αυτή,
με μια λέξη σου,με μια συλλαβή,
μη με βάλεις σημάδι,ζητάει ένα χάδι η ψυχή,
το μπορείς μόνο εσύ.

Όμορφή μέρα,του κόσμου οι φωνές
φτάνουν στ'αυτιά μου σαν τις Κυριακές.
Μοιάζει σαν άνοιξη,μοιάζει η ζωή με αλήθεια.

Λες και το φως πια δε δείχνει πληγές,
βρήκε ένα τρόπο να μπει στις ψυχές.
Όλα είναι ίδια μα δε μοιάζουνε πια με συνήθεια.

Μίλησέ μου με φωνή τρυφερή,
μη χαλάσεις τη μέρα μου αυτή,
με μια λέξη σου,με μια συλλαβή,
με με βάλεις σημάδι,ζητάει ένα χάδι η ψυχή,
το μπορείς μόνο εσύ.


Κυριακή, 5 Οκτωβρίου 2008

ΟΛΥΜΠΙΑΚΕ!!!!!!!


Τετάρτη, 1 Οκτωβρίου 2008

που φοβάται το παιχνίδι....


Τετάρτη, 1 Οκτωβρίου 2008

Νιώσε με..


Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2008

Αγαπημένο τραγούδι...καλημέρα!!!!





Τόσα χρόνια μες τους χάρτες μου σε ψάχνω,
κι ας μην έσκυψες ποτέ στο μέτωπο μου
με τα δυό σου χείλια να αφήσεις
μια ανάσα στη ζωή μου.

Κι αν η προσευχή μου οινόπνευμα μυρίζει,
καπνό και πυρετό,
στο γυάλινο το κύμα τ' όνομά σου
φωνάζω να καθρεφτιστεί η φωνή μου.

Και στην όχθη που χτενίζεσαι ακουστεί
σαν αλμυρό τραγούδι που σου φέρνει
ερωτευμένο το νερό.

Και στο διάβολο πουλάω τη ψυχή μου εγώ,
για να βρεθώ απόψε τυλιγμένος
στου κορμιού σου το βυθό.

Κάπου η νύχτα μεσοπέλαγα κρεμιέται
στην αγχόνη τ' ουρανού
κι ο δαίμονας καβάλα στο σκοτάδι
αρπάζει τη μετέωρη ευχή μου.

Και σαν άστρο καυτερό προς το νησί σου
τα λόγια μου πετάει
πληγώνοντας τα βράχια και την άμμο,
στη χτένα σου καρφώνει την ψυχή μου.

Και σταγόνα τη σταγόνα κυλάω εγώ
σαν αλμυρό νερό στους ώμους
και στον ακριβό σου το λαιμό.

Κι ας το ξέρω πως του λόγου του
στην ανεμόσκαλα εκεί, με περιμένει
για να μου λιμάρει το σκοινί.

Πάνε χρόνια που αντίκρυ αναβοσβήνουν
τα φώτα κάποιας γης,
τα φώτα κάποιας ξεχασμένης νήσου,
που λένε είν' οι κορφές του παραδείσου.

Μα το ξέρω είναι της θάλασσας τα μάγια,
δεν υπάρχει αυτή η στεριά,
μιας και κανείς ποτέ του εκεί δεν πήγε,
γι αυτό σφιχτά κρατιέμαι στο κορμί σου.

Και μπροστά απ' τους κολασμένους
περνάω εγώ σαν μια σκιά
που σεργιανάει στον Άδη
τη δικιά σου μυρωδιά.

Κι είναι λέω ο παράδεισος για μας, αγάπη μου μικρή,
να μοιραζόμαστε τούτη τη κόλαση μαζί.


Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2008

κομμάτι μου χαμένο...




Αστέρι μου σβησμένο
γκρίζο μου δειλινό
κομμάτι μου χαμένο
αχ και να σ' είχα εδώ

Για να σου δώσω πίσω
αυτά που σου χρωστάω
να 'ξερες πως μου λείπεις
και πόσο σ' αγαπάω

Αχ και να σ' είχα εδώ...

Ρόδο μου μαραμένο
σκοτάδι μου γλυκό
τραγούδι μου θλιμμένο
πεθαίνω να σε δω

Για να σου δώσω πίσω
αυτά που σου χρωστάω
να 'ξερες πως μου λείπεις
και πόσο σ'αγαπάω

Αχ και να σ' είχα εδώ...

Ζωή μου καραμπόλα
μπαλκόνι στο κενό
μάταια που 'ναι όλα
αφου δεν είσαι εδώ

Για να σου δώσω πίσω
αυτά που σου χρωστάω
να 'ξερες πως μου λείπεις
και πόσο σ' αγαπάω

Αχ και να σ' είχα εδώ...

Για να σου δώσω πίσω
αυτά που σου χρωστάω
να'ξερες πως μου λείπεις
και πόσο σ'αγαπάω

Αχ και να σ' είχα εδώ...

Profile

rtsifoutis rtsifoutis(Λ.Π)
Καπου μακρια χαμενος.....
Το προφίλ μου

Σε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικό μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως που μες τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε κι εγώ ο τυχερός που το 'χει δει

visitor stats

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Δεκέμβριος 2016
ΚΔΤΤΠΠΣ
    123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
       
visitor stats
Powered by pathfinder blogs